Dziady, czyli dusz schodzenie z Akropolis

Dziady, czyli dusz schodzenie z Akropolis jest spektaklem, który nie istnieje bez kontekstu. Kontekstu, który zrodził się z fascynacji przedstawieniem Akropolis Teatru Laboratorium.

Oglądając fotografie i zapisy filmowe z pracy zespołu Jerzego Grotowskiego zastanawialiśmy się przede wszystkim nad ostatnią sceną w której grupa aktorów znika w wielkiej skrzyni symbolizującej oświęcimski piec krematoryjny. Pytaliśmy się czy po tylu latach od premiery zmieniło się coś w tym jak patrzymy na drugiego człowieka? I czy rzeczywiście międzyludzka miłość została pogrzebana razem z kukłą symbolizującą Chrystusa, czy jednak jest ona czymś o wiele większym, wyrastając ponad milczące pomniki naszej nienawiści?

Spektakl Dziady, czyli dusz schodzenie z Akropolis jest także ponownym spojrzeniem na Mickiewiczowski dramat, który w tym wypadku staje się wentylem bezpieczeństwa dla koszmaru wojny. Prastare obrzędy po raz kolejny pomagają przywrócić status quo. Pozwalają one na powrót spojrzeć duchom na własne losy, rozliczyć się z nich i zapamiętać jaką drogę wybrały.

Chcieliśmy sobie zadać tym przedstawienie jedno pytanie – czy po Oświęcimiu wydarzyło się coś więcej?

 

Scenariusz i reżyseria: Piotr Tenczyk
Scenografia i reż. świateł: Bartłomiej Latoszek
Ruch sceniczny: Barbara Gwóźdź
Kostiumy: Barbara Wojnarowska

Obsada:
Katarzyna Łuczyńska
Joanna Mazur
Piotr Góra
Paweł Janicki
Maksymilian Karpiński
Marek Mierczyk

Czas trwania: 40 minut

Spektakl powstał we współpracy z Teatrem Obecności z Zabrza